Bóg objawia przez nich Swą moc. Znaki, jakie Duch Święty ukazuje, posługując się nimi, są widoczne nawet dla ludzi niewierzących, którzy mają okazję przebywać w ich pobliżu.

Ojcowie z pochodzenia są Włochami. Wyjechali na misje do Brazylii, gdzie żyją w dzielnicach nędzy, by tam wśród najbiedniejszych mieszkańców faveli głosić Ewangelię i podejmować uczynki miłosierdzia. Kapłani ci prowadzą wspólne życie z ludźmi najbardziej opuszczonymi: z bandytami, dealerami narkotyków, prostytutkami. Nocują razem z nimi na ulicy, żeby zabierać ich do prowadzonych przez nich domów i głosić im miłość Boga. Ofiarowują im przede wszystkim słowo Boże i moc Ducha Świętego. Ojciec Antonello przez wiele lat był koordynatorem Odnowy Charyzmatycznej w Brazylii.

W 2000 r. obaj ojcowie wraz z misjonarką świecką Marią Paulą założyli wspólnotę Przymierze Miłosierdzia. Stowarzyszenie ma swoją siedzibę w Sao Paulo w Brazylii, natomiast wspólnoty i grupy Przymierza Miłosierdzia są obecne w 36 miastach w Brazylii, a także w Portugalii, we Włoszech, we Francji, Belgii i w Polsce.

Rodzina Przymierze Miłosierdzia gromadzi i jednoczy siły mężczyzn i kobiet, celibatariuszy i małżonków, kapłanów i ludzi świeckich. Wezwani przez Boga na różne sposoby ewangelizują i ufając w moc Ducha Świętego realizują dzieła Miłosierdzia. Członkowie Wspólnoty mówią o sobie: „Naszą misją jest stać się żywą ekspresją miłości miłosiernej, rozlewającej się z serca naszego Boga, poprzez Swój Kościół, dla najbiedniejszych materialnie i duchowo.”
Charyzmatem wspólnoty jest przede wszystkim praca z ubogimi i ewangelizacja. Swoją tożsamość odnajduje w Słowie Życia: „Duch Pana Boga nade mną…” (Iz 61,1nn)
Wspólnota pracuje z ludźmi ulicy i prowadzi dla nich 20 domów, ale przede wszystkim głosi im słowo Boże i miłość Boga.

Swoją posługą ks. Antonello i ks. Enrique udowadniają, że kiedy wkracza w naszą codzienną rzeczywistość wiara, moc Ducha Świętego, prawdziwa miłość do Jezusa, wtedy w krótkim czasie dzieją się prawdziwe cuda. Jezus uzdrawia, leczy, daje nowe życie, daje miłość, wskrzesza. Są oni żywymi świadkami że ewangelizacja sprowadza się do wprowadzania Jezusa w życie danej osoby. A Jezus sam się troszczy o daną osobę dokonując w jej życiu cudu przemiany serca, odnowienia umysłu, nawrócenia czy uzdrowienia.
Pamiętając o słowach, że większa radość w niebie jest z jednej zagubionej owcy, która dała się odnaleźć, niż z 99 sprawiedliwych, spróbuj, Bracie i Siostro, przyprowadzić na te rekolekcje kogoś, kto nie poznał jeszcze żyjącego i działającego wśród nas Jezusa, kto nie poznał i nie doświadczył na sobie mocy Jego miłości. Jeśli działasz w ruchach charyzmatycznych, kościelnych wspólnotach modlitewnych, sam żyjesz Ewangelią – być może usłyszysz rzeczy dla Ciebie oczywiste. Ale zrób, co w Twojej mocy, aby przyprowadzić do Jezusa tych „braci Jego najmniejszych”, zagubione owce…

za: http://www.rzeszow.pijarzy.pl/

Reklamy