OKRES PIERWSZY (12 dni)

Jak przygotować się do poświęcenia Jezusowi przez Maryję?

Propozycja, opracowana przez ks. F.Fabera zgodnie z zaleceniami metody św. Montforta, jest następująca:

– pierwsza część (okres I) obejmuje 12 dni i ma na celu „pozbycie się ducha tego świata sprzecznego  z duchem Jezusa Chrystusa” (TPN 227),

– następnie pierwszy tydzień przeznaczony na poznanie samego siebie (TPN 228),

– drugi tydzień przeznaczony na poznanie Najświętszej Maryi Panny (TPN 229),

– i w końcu trzeci tydzień, by lepiej poznać Jezusa Chrystusa (TPN 230).

Ta duchowa droga prowadzi do 34-tego dnia, który będzie dniem poświęcenia się, chodzi o wybranie dnia o jakimś szczególnym znaczeniu – święto maryjne, rocznica, ważna data z kalendarza liturgicznego, z życia osobistego, itp.

Plan każdego dnia opiera się na schemacie, który ma na celu skłonić nas do rozmyślań poprzez lekturę i modlitwę:

– wstęp dotyczący różnych tematów,

– tekst montfortański, czyli fragment jednej z książek Montforta,

– tekst kościelny bądź biblijny na przykład fragment „O naśladowaniu Chrystusa” lub fragment innej książki religijnej,

– wszystko to powinno być wzbogacone zaproponowanymi bądź spontanicznymi modlitwami, mającymi na celu stworzenie atmosfery jedności z Chrystusem przez Maryję, z Maryją, w Maryi i dla Maryi.

Teraz lepiej rozumiemy znaczenie, jakie Montfort przypisywał temu przygotowaniu. Pozawala ono wejść na drogę nawrócenia w celu poświęcenia się, które to ma poprowadzić wiernego do świętości. Wszystko zaś dzięki zastosowaniu niezawodnego sposobu.

To przygotowanie odnosi się do osobistego zaangażowania, nie jest konieczne powierzanie się przewodnikowi duchowemu ani też przygotowywanie się do poświęcenia w czasie rekolekcji.  Najważniejsze to śledzić krok po kroku 33 dni przygotowań do poświęcenia się. W tym czasie warto zadawać sobie pytania o:

– swoje życie chrześcijanina, swoje zobowiązania, swoją tożsamość, swoją pracę,

– swoje życie maryjne: co zrobiłem, aż do teraz, by poznać Maryję? Jak mi to pomogło? Co to zmieniło w moim życiu?

– przygotowaniach: dlaczego zobowiązałem się poświęcić? Jakie są moje oczekiwania i nadzieje? Jakie są moje obawy i wątpliwości?

Celem tych pytań jest praktykowanie pewnego rodzaju rozpoznania duchowego, by lepiej poznać samego siebie.

Co zrobić, jeśli któregoś dnia nie możemy podjąć przygotowań? Najważniejsze to, by nie przeciągać zbytnio czasu przeznaczonego na rozmyślanie i modlitwę, a wtedy następnego dnia możemy przeczytać szybko, to czego nie udało nam się przeczytać poprzedniego dnia, a następnie równie szybko przejść do lektury tekstów przeznaczonych na dany dzień. Przede wszystkim nie należy się stresować. Wszystko to ma nam pomóc w nabyciu nowych przyzwyczajeń – refleksji i modlitwy, w celu osiągnięcia jeszcze większej jedności z Jezusem przez Maryję.

Oto tematy podejmowane w czasie 33 dni przygotowań:

Okres pierwszy – 12 dni (20 lutego – 3 marca) – WYRZECZENIE SIĘ ŚWIATA

W tym okresie staramy się „uwolnić samego siebie od ducha świata”, który pozostaje w sprzeczności z duchem Jezusa Chrystusa. Duch świata to w gruncie rzeczy zaprzeczenie dominującemu panowaniu Boga, zaprzeczenie, które w praktyce jest manifestowane przez grzech i nieposłuszeństwo, co pozostaje w całkowitej opozycji do ducha Chrystusa, który jest także duchem Maryi.

Uzewnętrznia się to przez żądze ciała, żądze oczu i pychę życia; przez niepodporządkowanie się prawom Boga i nadużywanie rzeczy stworzonych. Efektem tego, w pierwszym rzędzie, jest grzech w każdej jego odmianie, oraz wszystko to, czym posługuje się diabeł dla prowadzenia do grzechu; działania, które powodują błędy i zaciemnienie umysłu, oraz bałamucenie i skażenie woli. Ich ułudna wspaniałość i czar kreowane są przez diabła dla przynęcenia do grzechu w osobach, miejscach i rzeczach.

Czytania odpowiednie dla tych 12 dni: Ewangelia wg św. Mateusza, rozdziały: 5, 6, 7 Książka: „O naśladowaniu Chrystusa”, Thomasa A. Kempis; Księga I, rozdz. 13, 18, 25 oraz Księga III, rozdz. 10, 40.

Ćwiczenia duchowe: Rachunek sumienia, modlitwa, ćwiczenie się w: wyrzeczeniu, umartwianiu, czystości serca – ta czystość jest nieodzownym warunkiem dla kontemplowania Boga w Niebie, widzenia Go na ziemi i poznania Go poprzez światło wiary.

Modlitwy do odmawiania przez pierwszych 12 dni: Veni Creator Spiritus, Ave Maris Stella, Magnificat.

Veni, Creator Spiritus – Hymn z około roku 858

O Stworzycielu, Duchu, przyjdź,
Nawiedź dusz wiernych Tobie krąg.
Niebieską łaskę zesłać racz
Sercom, co dziełem są Twych rąk.
Pocieszycielem jesteś zwan,
I najwyższego Boga dar.
Tyś namaszczeniem naszych dusz,
Zdrój żywy, miłość, ognia żar.
Ty darzysz łaską siedemkroć,
Bo moc z prawicy Ojca masz,
Przez Ojca obiecany nam,
Mową wzbogacasz język nasz.
Światłem rozjaśnij naszą myśl,
W serca nam miłość świętą wlej,
I wątłą słabość naszych ciał,
Pokrzep stałością mocy swej.
Nieprzyjaciela odpędź w dal
I Twym pokojem obdarz wraz.
Niech w drodze za przewodem Twym,
Miniemy zło, co kusi nas.
Daj nam przez Ciebie Ojca znać,
Daj, by i Syn poznany był,
I Ciebie, jedno Tchnienie Dwóch,
Niech wyznajemy z wszystkich sił.
Niech Bogu Ojcu chwała brzmi,
Synowi, który zmartwychwstał,
I Temu, co pociesza nas,
Niech hołd wieczystych płynie chwał. Amen.

Ave, Maris Stella – Hymn z VII lub VIII wieku

Witaj, Gwiazdo morza,
Wielka Matko Boga,
Panno zawsze czysta,
Bramo niebios błoga.
Ty, coś Gabriela
Słowem przywitana,
Utwierdź nas w pokoju,
Odmień Ewy miano.
Winnych wyzwól z więzów,
Ślepym powróć blaski.
Oddal nasze nędze,
Uproś wszelkie łaski
Okaż, żeś jest Matką,
Wzrusz modłami swymi
Tego, co Twym Synem
Zechciał być na ziemi.
O Dziewico sławna
I pokory wzorze,
Wyzwolonym z winy
Daj nam żyć w pokorze
Daj wieść życie czyste,
Drogę ściel bezpieczną,
Widzieć daj Jezusa,
Mieć w Nim radość wieczną
Bogu Ojcu chwała,
Chrystusowi pienie,
Obu z Duchem Świętym
Jedno uwielbienie. Amen.

Magnificat – Pieśń dziękczynna Najświętszej Maryi Panny

Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.
Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię
– a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia (zachowuje) dla tych, co się Go boją.
On przejawia moc ramienia swego,
rozprasza (ludzi) pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.
Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje – jak przyobiecał naszym ojcom – na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki.